شرمساری در قیامت

،عبدالقادر گیلانی را، رحمة الله علیه، دیدند در حرم کعبه روی بر حصبا نهاده

همی گفت: ای خداوند ببخشای وگر هرآینه مستوجب عقوبتم، در روز قیامتم

.نابینا برانگیز تا در روی نیکان شرمسار نشوم

روی بر خاک عجز، می گویم                           هر سحرگه که باد می آید

ای که هرگز فرامُشت نکنم                               هیچت از بنده یاد می آید

 

:نشانه ها

 

نویسنده: شیخ مشرف الدین مصلح سعدی شیرازی

تصحیح کننده: محمد علی فروغی

 

:دانستنی

 

:معنی واژه ها و اصطلاح ها –

 

برانگیز: از گور برخیزان

حرم کعبه: گرداگرد کعبه، مراد از حرم، آن مقدار از اراضی مکه است که در آن

صید روا نیست

حصبا: شن و سنگریزه

خاک عجز: خاک ناتوانی و خواری

رَحمَة الله عَلیه: بخشایش خدا بر وی باد

عبدالقادر گیلانی: از بزرگان تصوف و پیشوای سلسله قادریه بوده است. طریقت

وی در برخی از کشورهای اسلامی رواج دارد. وی در سال 560 هجری قمری

درگذشت و آرامگاهش در بغداد، زیارتگاه پیروان اوست. از وی تألیفاتی بر

.جای مانده است

عقوبت: مجازات – عذاب

مستوجب: سزاوار

هرآینه: چنانچه – در هر حال – در هر صورت

 

:معنی شعرها –

 

 هر روز هنگام سحر که باد می وزد، در حالی که از ناتوانی و خواری روی بر

.خاک نهاده ام می گویم

ای کسی که هیچوقت از یادم نمی روی، هیچ به فکر من هستی و از من یادی

می کنی؟

 

:برگرفته از

 

نوشتار: گلستان – باب دوم – در اخلاق درویشان –

تصحیح کننده: محمد علی فروغی

نوشتار: برگزیده ای از گلستان سعدی – 

به کوشش: کاوه گوهرین

 نوشتار: گزینه گلستان سعدی –  

انتخاب و شرح: حسن انوری

:زمینه نوشته پیوسته پیشین