شهر خالی

متن ترانه:

 

توی شهری که تو نیستی، خیابون شده خالی، دیگه هر چی می بینم، دارند رنگ خیالی

 

با من یه همصدا نیست، با من یه آشنا نیست، دیگه یه همزبونی با من، غیر از خدا نیست

 

تو که نیستی من رو ویلون توی خیابون ببینی، تو که نیستی من رو با این دل داغون ببینی

بی تو لبریزم از این خاطره ی سال و زمون ها 

تا تو برگردی می شم دود و می رم توی آسمونها

 

اون صدای گرم تو، یادم نمی ره، بوسه ی بی شرم تو، یادم نمی ره

چه کنم بسته به دنیای خیالم، چه کنم زنده به فردای محالم؟

با من یه همصدا نیست، با من یه آشنا نیست، دیگه یه همزبونی با من، غیر از خدا نیست

نشانه ها:

نشانه ها:

 

ترانه سرا: رحیم عینی کرمانشاهی

ترانه خوان: فرشته

ترانه ساز: تورج شعبانخانی

تنظیم کننده آهنگ: اریک

پخش از: کاسپین

 

اجرای دوم:

متن ترانه:

  

توی شهری که تو نیستی، خیابون شده خالی، دیگه هر چی می بینم، دارند رنگ خیالی

با من یه همصدا نیست، با من یه آشنا نیست، دیگه یه همزبونی با من، غیر از خدا نیست

تو که نیستی من رو ویلون توی خیابون ببینی، تو که نیستی من رو با این دل داغون ببینی

بی تو لبریزم از این خاطره ی سال و زمون ها 

تا تو برگردی می شم دود و می رم توی آسمون ها

 

اون صدای گرم تو، یادم نمی ره، بوسه ی بی شرم تو، یادم نمی ره

چه کنم بسته به دنیای خیالم، چه کنم زنده به فردای محالم؟

 توی شهری که تو نیستی، خیابون شده خالی، دیگه هر چی می بینم، دارند رنگ خیالی

 با من یه همصدا نیست، با من یه آشنا نیست، دیگه یه همزبونی با من، غیر از خدا نیست

 

نشانه ها:

 

ترانه سرا: رحیم عینی کرمانشاهی

ترانه خوان: فرشته

ترانه ساز: تورج شعبانخانی

تنظیم کننده آهنگ: فرود سراجی

آلبوم: پرستوی مهاجر

زمان اجرا: 1389 هجری خورشیدی

 

دانستنی:

پیش از انقلاب اسلامی، زنی بزک کرده، لاغر اندام، با قامتی متوسط و صورت استخوانی

که لباسی سرخ رنگ به تن می داشت، سال های سال در میدان فردوسی و نزدیکی های

آن از صبح تا شب آرام می ایستاد.

گویا نامش یاقوت بوده و بیشتر در شمال میدان – ابتدای خیابان سپهبد زاهدی / سپهبد

قرنی – می ایستاده و چنان به دور و بر خود نگاه می کرده که انگار منتظر کسی بوده

است. گویی با کسی قرار داشته که از او خواسته سرخ پوش بر سر قرار بیاید.

باری، او زمینه ای شد تا گزارشگران با او گفت و گو کنند، نویسندگان بنویسند و

ترانه خوانان از او بخوانند.

در یکم آبان 1390 هم شماری از خانم های تهرانی با پوشیدن لباس های سرخ در میدان

فردوسی گرد هم آمدند تا خاطره ی او را زنده نگه دارند.

 

زمینه نوشته پیوسته دیگر: