Select Page

مجسّمه سازی

(تندیس سازی / پیکر تراشی)

Sculpting

پیشینه مجسمه سازی چیست؟

به نظر می رسد که مجسمه سازی از قدیمی ترین هنرها باشد. انسان، پیش از آنکه نقاشی کند و یا خانه ای

برای سکونت بسازد، کنده کاری می کرد.

از چیزهایی که نشان دهد هزاران سال پیش مجسمه ها شبیه به چه چیز بودند یا از چه چیزهایی مجسمه

می ساختند، جز اندکی برجای نمانده است. اما هم اکنون در جامعه های بَدَوی، انسان هایی زندگی می کنند و

مجسمه هایی می تراشند که بسیار شبیه مجسمه های روزگار باستان است.

ساختن مجسمه پیش از تاریخ برای زیبایی و هنر نبود، بلکه بیشتر برای انجام مراسم دینی انجام می شد.

مجسمه ها را برای احترام به نیروهای طبیعت شبیه مردان، زنان و جانوران می تراشیدند و آنها را به عنوان

ارواح خیر و شر می پرستیدند.

از این رو، تمدن های نخستین نیز برای گسترش باورهای دینی، مجسمه سازی می کردند.

مصریان به زندگی پس از مرگ باور داشتند و از حاکمان، اشراف و خدایان خود مجسمه هایی به شکل و

اندازه ی طبیعی یا حتی بسیار بزرگتر می تراشیدند و مجسمه ها را بر گورها می نهادند. چون مصریان فکر

می کردند که روح مرده به مجسمه خود حلول می کند.

یکی از بزرگترین دوران پیشینه ی مجسمه سازی به تمدن یونان در 600 سال پیش از زادروز مسیح

بازمی گردد.

مجسمه سازی یونانی یکی از مهمترین شیوه های بیان احساس و اندیشه ی آنها بود.

یونانیان، انسان را مهمترین و بنیادی ترین چیز در هنر خود می دانستند. از این رو، پیکرتراشان یونانی

می کوشیدند تا به بهترین شیوه، انسان را مجسّم کنند.

در دوران هزاره ی نخستین پس از میلاد مسیح، شمار اندکی مجسمه ساخته شد. اما پس از سال 1000

میلادی تا سه سده پس از آنکه بزرگترین کلیساها ساخته شد، مجسمه های زیادی تراشیده و در کلیساها تعبیه

شد.

پس از آن، در دوران سده های میانه، از نو موضوع انسان شکوفا شد و مجسمه سازان بزرگ شاهکارهایی

در مجسمه سازی به یادگار نهادند که هم اکنون از گنجینه های بزرگ جهان هستند.