امیر آرام

Amir Aram

زندگینامه:

امیر آرام در 27 آبان 1330 در تهران زاده شد و در جوانی به موسیقی گرایش پیدا کرد.

پیش از مهاجرت به غرب در سال 1355 ، در ایران بیشتر زمان خود را در ساخت

موسیقی گذراند و عشق درونی او به سوی عرفان کشیده شد. او به مدت 5 سال، نزد

شریف علاءالدّین مشکور آموزش دید.

در سال 1355 که به غرب رفت، نخست یک سال در انگلستان ماند و سپس به امریکا

مهاجرت کرد.

گرچه او مدت زیادی را برای درک موسیقی و شعر نگذراند، اما گرایش بسیاری به

موسیقی های گوناگون هندی، چینی، افریقایی و لاتین کلاسیک داشت.

امیر آرام برای بسیاری از ترانه ها آهنگ ساخته است که بیشتر آنها، آهنگ های غربی

بوده است تا آهنگ های شرقی.

او همچنین همواره گرایشی به هنر نقاشی داشته است و چندین سال در دوره های نقاشی

ارجمند، به عنوان هنرآموز و استاد شرکت داشت.

امیر آرام در سال 1358، تصمیم گرفت که زمان بیشتری را برای تلفیق موسیقی و شعر

بگذارد. به این ترتیب بود که نخستین آفرینش او در این  راستا، آلبوم هدیه نام گرفت. این

آلبوم دربردارنده ی رباعی های عمر خیام بود که با آهنگسازی خود او همراه بوده است.

پس از آن بود که امیر آرام به اجرای کنسرت هایی در شهرهای امریکا،

کانادا و اروپا پرداخت که نشان از موفقیت او در این زمینه بود.

بیشتر کارهای ترانه های امیر آرام را خود او انجام داده است. مانند:

شعر، تولید صدا و ویرایش صدا.

او در سال 1366 هجری خورشیدی، به دنبال ارتباط بیشتر با عرفان، مدت

شش سال نزد مصطفی هروی به پژوهش پرداخت و سپس چند سال را به 

آموزش عرفان مولانا در شهرهای امریکا گذراند. 

امیر آرام در تمام سال های زندگی خود تلاش کرده است تا فهم عرفانی خود

را با هر کس دیگری که گرایش به این زمینه دارد، در میان بگذارد.

  

ترانه ها:

آرزو – اگه روزی تو نباشی – اینقدر تو رو دوست دارم – جسم من –

نور و سایه (همراه با شهره صولتی) 

زمینه نوشته پیوسته دیگر: