مشتزنی

(بُکس)

Boxing

مشتزنی / بُکس چگونه ورزشی است؟

انسان نخست برای دفاع و نگهداری از خود مشت هایش را در زد و خوردها و نیز

جنگ ها به کار گرفت. اما بعدها آن را برای چیره شدن بر حریف در رقابت ها و گرفتن

جایزه نقدی به کار برد.

این ورزش کم کم رو به تکامل نهاد و مشتزنان مجبور به کارگیری دستکش های

مخصوص شدند.

امروزه، این ورزش طرفداران زیادی دارد و شمار زیادی تماشاگر، بیننده لحظه های

هیجان انگیز و اضطراب آلود این ورزش می باشند.

بازیکنان بکس حرفه ای از پُردرآمدترین ورزشکاران جهان محسوب می شوند. یک

قهرمان سنگین وزن جهان ممکن است در یک مسابقه دفاع از عنوان قهرمانی اش تا

چندین میلیون دلار عایدش شود.

درآمدهای حاصل از فیلمبرداری یا پخش رادیویی یا تلویزیونی نیز به جایزه مسابقه اضافه

می شود که به نسبت های متفاوت هم به برنده و هم بازنده پرداخت می شود.

در مسابقه های مشتزنی تایلندی، مشتزن ها افزون بر مشت هایشان برای ضربه زدن به

حریف مقابل، مجاز به استفاده از پاها، ساق پاها و آرنج خود نیز هستند.

 

چگونه ورزش مشتزنی / بُکس انجام می شود؟

امروزه مشتزن ها دستکش های چرمی به دست می کنند که 200 گرم وزن دارند و مجاز

نیستند که از کمر به پایین، به پشت سر و یا پشت بدن حریف ضربه بزنند.

اگر یکی از مشتزن ها بر اثر ضربه حریفش به زمین بیفتد و پیش از اینکه داور تا 10

بشمارد، نتواند از جایش بلند شود، در این صورت ناک آوت شده و مسابقه را می بازد و

نیز

اگر داور تشخیص دهد که یکی از مشتزن ها به اندازه ای صدمه دیده که قادر به دفاع از

خودش نیست، می تواند از ادامه بازی جلوگیری کند.

در مشتزنی / بُکس می توان با امتیاز هم مسابقه را برد، یعنی مشتزنی که بیشتر از

دیگری حمله می کند و یا بیشتر ضربه های درست به حریفش می زند، برنده ی مسابقه

می شود.

رقابت های غیرحرفه ای / آماتوری در سه راند انجام می شود، اما در رقابت های

حرفه ای، مشتزن ها تا 10، 12 و حتی 15 راند مبارزه می کنند.

فدراسیون جهانی مشتزنی / بکس آماتوری یازده وزن برای این ورزش تعیین کرده است.

 

 چرا کسانی مشتزنی / بُکس را غیرقانونی می دانند؟

بسیاری از مردم ورزش مشتزنی / بُکس را ورزشی بسیار وحشیانه و خشن می دانند که

باید غیرقانونی شمرده شود و از دولت ها می خواهند که آن را غیرقانونی اعلام کند. اما

نمی توان دانست که اگر این افراد مشتزنی های بسیار پیشین را می دیدند، چه واکنشی از

خود نشان می دادند.

 

پیشینه ی مشتزنی / بُکس چیست؟

در یونان باستان، مشتزنان در رقابت های المپیک شرکت می کردند. برخی از قانون های

آنها در آن زمان، کم و بیش مانند قانون های مشتزنی / بُکس کنونی بود.

رومی ها نیز تا حد کشتن یکدیگر مبارزه می کردند. تنها فرق مهمی که میان رومی ها و

مشتزنان امروزی وجود داشت، آن بود که بجای دستکش، آنان از نوعی پنجه بُکس

فلزی، استفاده می کردند.

پنجه بُکس را با نوارهای چرمی به دور مچ می بستند و بخشی را که روی انگشتان قرار

می گرفت، با میخ های درشت مفرغی و سُربی مجهز می کردند. به این طور، تنها یک

ضربه با آن کافی بود که بر بدن انسان آسیب قابل ملاحظه ای وارد آید.

پس از فروپاشی امپراتوری روم، مشتزنی متوقف شد. دیگر این ورزش جاری نبود تا

آنکه در سال های نخستین سده هیژدهم، انگلستان آن را دوباره به جریان انداخت.

از آن پس مشتزنی به گونه ای ورزش جالب درآمد و اکنون کم و بیش دویست سال است

که بازار گرمی در میان ورزش دوستان دارد.

نخست قرار بر این بود که این ورزش با مشت های برهنه انجام شود. این طور بود که

ساعت ها به درازا می کشید  و در ضمن آن، هُل دادن و کشتی گرفتن هم مجاز می بود.

هر دور مشتزنی هم زمانی تمام می شد که حریف کاملاً از پای می افتاد. سپس اندکی

استراحت می کردند و بعد دوباره  مشتزنی آغاز می شد.

این مشتزنی را تا زمانی ادامه می دادند تا یکی از دو طرف به حدی بیحال می گشت که

دیگر نمی توانست مسافتی را که با گچ مشخص کرده بودند، با پای خود بپیماید.

بدیهی است که این گونه خشونت در مشتزنی، سرانجام انزجار مردم را برمی انگیخت. اما

ورزش دوستان برای نگهداری این ورزش چاره ای اندیشیدند و دستکش های نرم و کلفتی

را کم کم متداول ساختند. قانون و قرارهای ورزش هم با گذشت زمان انسانی تر شد.

 

مبارزه مشتزنی / بکس بدون دستکش که بیشتر بین پیشخدمت ها انجام می شد، یکی از

مراسم زندگی اشرافی در انگلستان بود تا اینکه سرانجام در سال 1867 میلادی، گامی

مهم در پیشرفت این ورزش برداشته شد و آن این بود که یکی از نجیب زادگان به نام

مارکس کویینزبری، یک رشته قانون و قرارهای تازه ای برای ورزش مشتزنی پیش

آورد. این شخص با کوشش های خود سبب گردید که مشتزنی رواج و رشد چشمگیری

پیدا کند. مانند این قانون که هر دور مشتزنی تنها سه دقیقه به درازا می کشید و فاصله هر

دور نیز یک دقیقه تعیین شد.

پیش از قرن یستم، ورزش مشتزنی در کشورهای مختلف جهان غیر از انگلستان و امریکا

بسیار کم برگزار می شد. اما اکنون در همه جا از این بازی بخوبی استقبال می کنند.