Select Page

گسترش کیهان

(انبساط عالم)

 Expansion of the Universe

گسترش کیهان چگونه است؟

دور شدن کهکشان ها در فضای بی پایان را گسترش کیهان می نامند.

 

 

چطور کیهان گسترش می یابد؟

ستاره شناسان دریافته اند که کهکشان ها همواره از یکدیگر ( و البته از کهکشان راه

شیری) دور می شوند.

آزمایش و تجربه – 1:

اگر به صدای یک هواپیمای جت از آسمان بالای سر ما می گذرد، گوش دهیم. متوجه

می شویم که:

هنگامی که هواپیما به سوی ما می آید، ارتفاع صدای آن بلند است.

هنگامی هم که از ما دور می شود، ارتفاع صدای آن پایین است.

اگر به دقت گوش دهیم می توانیم جهت حرکت هواپیما را بی آنکه آن را نگاه کنیم، بگوییم.

 نوری هم که از جسم متحرک پخش می شود، این چنین است. ستاره شناسان به وسیله

رادیو تلسکوپ، بسامد / ارتفاع موج های نوری را که کهکشان ها پخش می شود،

اندازه گیری کرده اند و دریافته اند که کهکشان ها از یکدیگر، با سرعت عجیبی دور

می شوند  و کیهان در حال گسترش / انبساط و بزرگ شدن است.

آزمایش و تجربه – 2:

روی یک بادکنک، لکّه هایی از رنگ می گذاریم. هریک از این لکه ها نمایانگر یک

کهکشان است.

حالا در بادکنک می دمیم (فوت می کنیم). مشاهده می کنیم که لکه ها از هم دور و دورتر

می شوند. همینطور هم کهکشان ها در فضای بی پایان، از هم دور می شوند.

 

 

تا چه زمانی کیهان گسترش می یابد؟

بطوری که دانسته شده، زمانی که کیهان شناسان واژه کیهان را به کار

می بندند، مقصود آنها فضای بی پایان و بیکران همراه با کل موجودات و

جرم های آسمانی می باشد که در آن قرار دارند. البته واقعیت امر این است

که هنوز اندیشه انسان نمی تواند این دستگاه عظیم آفرینش را درک کند.

برای اینکه تصویر روشنی از این موضوع باشد، باید دانست که یک سال نوری نزدیک به

شش بیلیون مایل است. کهکشان راه شیری در حدود یکصد هزار سال نوری درازا دارد. در

فضای بیکران میلیون ها کهکشان دیگر نیز وجود دارد و یکی از این کهکشان ها که به

کهکشان راه شیری نزدیکتر است، نزدیک به دو میلیون سال نوری از آن فاصله دارد.

دورترین کهکشان ها، بیلیون ها سال نوری از کهکشان راه شیری دور هستند. البته آن

چه بیان شد فقط قسمتی از این کیهان و فضای بیکران آن است که انسان در باره آنها

آگاهی خیلی کمی دارد. بنابراین، هنوز نادانسته های زیادی در این فضای بیکران وجود

دارد که در پشت پرده ابهام باقی مانده است.

کیهان شناسان بر این باور هستند که آن بخش از فضای بیکرانی که با دستگاه ها و

دیگر ابزار ستاره شناسی قابل مشاهده می باشد، فقط بخشی از تمامی فضای بیکران

است.

هنگامی که دانشمندان تلاش می کنند تا بدانند که انتهای این فضای بیکران تا کجا

ادامه دارد، آنها با ماهیت خود فضا سر و کار پیدا می کنند.