چوگان

Polo

 

چوگان چگونه ورزشی است؟

چوگان ورزشی سلحشوری است و سراسر تلاش و  تاخت و تاز با اسب که در میدانی

وسیع بین دو تیم انجام می شود.

مسابقه های ورزش چوگان بین دو تیم برگزار می شود و هر تیم تلاش می کند تا به

صورتی هماهنگ و گروهی، گوی را با ضربه های حساب شده چوگان بر روی زمین

به جلو براند و  به دروازه تیم مقابل برساند و از خط دروازه بگذراند و گل بزند.

در عین حال، اعضای تیم باید اجازه ندهند که گوی تیم مقابل وارد دروازه خود آنها شود.

داخل شدن هر گوی به دروازه تیم مقابل، دارای یک امتیاز می باشد و در پایان بازی،

هر تیم که امتیاز بیشتری داشته باشد، برنده است.

بازی چوگان از عهده هر کسی برنمی آید. خریدن و نگهداری یک اسب چوگان / پونی

بسیار گران تمام می شود.

این بازی در آرژنتین، امریکا و انگلستان طرفداران فراوان دارد.

 

چگونه ورزش چوگان انجام می شود؟

در هر تیم چوگان، بطور معمول چهار سوارکار در جلو به عنوان مهاجم و دو سوارکار در

پشت به عنوان مدافع عمل می کنند.

این بازیکنان گذشته از مهارت کامل در سوارکاری و توانایی در حفظ تعادل روی اسب،

باید در زدن ضربه های محکم و دقیق به توپ، در طرفین اسب و هنگام تاخت و تاز، تسلط

داشته باشند و  از این رو، مهارت بازیکنان در زدن گوی با چوگان، مهمتر از مهارت آنها

در اسب سواری است.

هماهنگی میان سوارکار و اسب در بازی چوگان اهمیت بسیاری دارد.

از آن رو که در این بازی فشار زیادی به اسب ها وارد می آید، مسابقه در چندین دوره

5/7 دقیقه ای برگزار می شود.

در هر تورنمنت شش دوره به نام چوکا / چوکر وجود دارد. در فاصله هر چوکا اسب ها

استراحت می کنند و یا عوض می شوند. در هر تیم چهار بازیکن شرکت می کنند و بعد از

هر گل تیم ها جای خود را عوض می کنند.

جریمه خطاها مانند تنه زدن و … زدن یک ضربه آزاد روی دروازه از فاصله 30 تا 40

متری یا 60 متری است.

این ورزش دو داور سوار بر اسب دارد که در دو سوی میدان مسابقه قرار می گیرند و

بازی را کنترل می کنند. ضمناً در هر مسابقه یک نفر وقت نگهدار و یک نفر حساب کننده

شمار گل های رد و بدل شده است.

 

قانون ها و قرارهای چوگان چیست؟

چون در مسابقه های چوگان سرعت سوارکاران زیاد است و هشت سوارکار در میدان

برای ضربه زدن به گوی می تازند، بنابراین سوارکاری سالم و بدون خطا از شرایط

اصلی این ورزش هیجان انگیز است.

مهمترین قانون ها و قرارهای ورزش چوگان که بازیکنان می بایست آنها را رعایت

کنند، به قرار زیر است:

1 – از مهمیز خاردار نباید استفاده شود.

مهمیز آهنی است که سوارکاران به پاشنه کفش و چکمه  خود می بندند که با آن به پهلوی

اسب بزنند تا تندتر بدود.

2 – نگهداری از ساق دست ها و پاهای اسب با بانداژ کردن آنها اجباری است.

3 – اسب شرور حق حضور در میدان بازی را ندارد و اگر اسبی هنگام بازی موجب بروز

مشکل شود، توسط داورن از بازی اخراج می شود.

4 – چنانچه گوی با ضربه چوگان بشکند، بازی به دستور داور متوقف می گردد تا گوی

دیگری به میدان بیاورند.

5 – کوبیندن چوگان به پای اسب ها خطاست.

 

6 – نزدیک شدن به اسب های تیم مقابل، بدون در نظر گرفتن مقررات خاص ایمنی، خطا

شمرده می شود.

7 – اگر اسبی به زمین بغلتد و یا لنگ شود، یا سوارکار و اسب هر دو آسیب ببینند، بازی

به دستور داور متوقف می شود.

8 – هیچ بازیکنی حق زدن گوی را در میان دست و پای اسب و حریف ندارد.

9 – هر بار که گلی زده شود، دروازه ها عوض می شود و دو تیم تغییر میدان می دهند.

چنانچه در 3 چوکه گلی زده شود، پس از نیمه اول – هاف تایم – زمین عوض می شود.

اگر گل با ضربه جریمه / پنالتی به دست آید، زمین عوض نخواهد شد.

 

زمینه نوشته پیوسته پسین: