Select Page

نمای منظومه ی خورشیدی

View of the Solar System

چرا نمای منظومه خورشيدی این گونه است؟

  تا آنجا که کاوش شده است هنوز دليل اينکه چرا منظومه ی خورشيدی بدين شکل

در آمده، معلوم نشده است.

چه مگر ممکن نبود که اين منظومه به صورتی ديگر در می آمد، درست  همانگونه که

ديگر  منظومه ها به شکل های ديگری در اين جهان پديد آمده اند؟

 با اينهمه اين را می دانيم که شکل هر منظومه با چگونگی پيدايش آن سر و کار دارد.

از سوی ديگر، بشر نيز قانون هايی را در طبيعت یافته  که با توجه به آنها، منظومه

خورشيدی  نمی توانست جز شکل کنونی خود، به صورت ديگری در آيد.

 

زمين مانند سياره های ديگر، در مسير ويژه ای، راه خود را می پيمايد. يعنی در مداری

معين پيوسته به گرد خورشيد می چرخد. بطوريکه می دانيم مدت زمانی  طول می کشد تا

زمين يک بار به دور خورشيد بگردد، و اين مدت درست يک سال خورشيدی است.

سياره های ديگر نيز همينگونه مدارهايی دارند ولی بزرگتر يا کوچکتر از مدار زمين

هستند.

چگونه منظومه خورشيدی نظم خود را نگهداشته است؟

اينکه منظومه خورشيدی چگونه نظم و حالت خود را اينگونه نگهداشته است و بر جای

خود باقی مانده، اين بر اثر وجود قانون های ويژه ای در طبيعت است که همبستگی

خورشيد را با سياره ها تضمين می کنند.

کپلر برای حرکت سيارات قانون هايی کشف کرده که بدينگونه بيان می شوند:

1 – همه سياره ها در يک مدار شکلی به گرد خورشيد می چرخند.

2 – هر سياره ای که در گردش خود نزديک به خورشيد می رسد، سرعتش افزون

می شود.

3 – بين مسافت و دوری سياره از خورشيد، با زمانی که مدار خود را می پيمايد،

نسبت خاصی برقرار است.

سپس نيوتن آمد و قانون جاذبه را بيان کرد. قانون های سه گانه کپلر نيز البته يکی از

پايه های اساسی قانون جاذبه نيوتن به شمار می آيد.

قانون جاذبه بيانگر اين موضوع است که چگونه دو چيز همديگر را به سوی خود جذب

می کنند. 

خورشید، زمین و دیگر سیاره های منظومه خورشیدی، نقطه های درخشان کوچکی در

قسمت بیرونی کهکشان راه شیری هستند.